Ik een burn-out???

 

Ik heb vaker gehoord dat mensen overspannen raakte of nog erger in een burn-out terecht kwamen. Ik vond dat raar, hoe kan dat nou? Hoe kan je niet ‘ziek’ zijn maar toch maanden afwezig zijn op het werk. Ik snapte het niet en eigenlijk vond ik het aanstellerij! Hoe gek is het dat wij mensen al snel een oordeel hebben. Vaak weten we niet waar mensen doorheen gaan, of verdiepen we ons niet in een ander. Ik ben geboren met een grote mate verantwoordelijkheidsgevoel. Ik wil de ander niet pijn doen. Ik zorg graag voor de ander, al gaat het soms ten koste van mezelf. Wat ik doe wil ik perfect doen! Ik heb moeite met ‘nee’ zeggen en neem veel hooi op mijn vork, zonder dat ik het door heb. Mensen zoals ik hebben een grotere kans om in een burn-out te komen dan mensen die weten hun grenzen aan te geven. Deze mensen zeggen vaak makkelijker ‘nee’ en hebben er geen erg in als iemand even niet blij met ze is LOL. Op zich kan iedereen in een burn-out terecht komen omdat er verschillende oorzaken zijn van een burn-out. Ik zal hieronder er een aantal opsommen:

 

  •  Chronisch slecht slapen
  •  Continue jezelf wegcijferen en niet denken aan je eigen behoeftes
  •  Het niet goed verwerken van een traumatische ervaring
  •  Geen grenzen kunnen aangeven
  •  Werken zonder pauzes (vakanties)
  •  Geen balans hebben tussen werk gezinsleven en op sociale vlak.

 

In mijn geval ben ik in een burn-out terecht gekomen, omdat ik mijn balans jaren niet kon vinden. Het hebben van een gezin, een veeleisende baan, en het hebben van een sociaal leven was uit balans. In de tijd waar wij nu in leven willen wij alles hebben! Een perfect gezin, perfecte huwelijk, perfect sociaal leven, en een perfecte baan.

De maatschappij vraagt al deze dingen van ons en dat geeft druk. Hoe lastig is het om je daar niets van aan te trekken en je eigen pad te volgen? Het is ook niet gek dat er wordt gezegd dat een burn-out een millennial ziekte is. Ik ben op een jonge leeftijd getrouwd dus ik had al snel een verantwoordelijkheid tegenover mijn man als zijn partner. Ik wou de ‘perfect wife’ zijn en als ik faalde in mijn ogen zat ik daar echt mee. Als hij bijvoorbeeld iets niet lekker vond wat ik had gekookt, kon ik daar zo mee zitten (smh). Na een jaar getrouwd te zijn wilde ik moeder worden en Godzijdank raakte ik snel zwanger. Toen mijn dochter er eenmaal was ging ik door een rollercoaster. Zij was een baby die gewoon niet wou slapen zucht! Wij hadden zeker de eerste 2,5 jaar alleen maar gebroken nachten en we weten allemaal hoe slecht het is als je chronisch slaap te kort hebt. Ik ben een persoon die echt minimaal 7 uur slaap nodig heeft. Het is in het eerste jaar na de geboorte van een kind vrij normaal dat je slecht slaapt, maar in ons geval was het 2,5 jaar. Desondanks hadden wij het verlangen voor een 2e kind, vooral ik! Mijn man vond dat wij wel nog een jaartje konden wachten, wat logisch was in ons geval. Maar ik had kriebelssss. Naast het hebben van chronisch slaap te kort ben je gewoon harstikke blij met je kind en zou ik het voor niets willen inruilen. Ik wilde ook niet teveel leeftijd verschil tussen de eerste en tweede. Na de geboorte van ons tweede kind ging de rollercoaster door, het werk ging door, marriage life ging door, mezelf inzetten voor anderen om me heen ging door, maar Edith ging niet door. Ik stond stil zonder dat ik het door had. Op een gegeven moment gaf mijn lichaam herhaaldelijk signalen, waardoor ik vragen ging stellen. Ik zal hieronder mijn signalen opsommen;

  •  Hartkloppingen
  •  Prikkelbaar
  •  Lusteloosheid
  •  Stijve nek
  •  Piekeren
  •  Vergeetachtigheid
  •  Chronisch moe
  •  Hoofdpijnen
  •  Moeilijk in slaap komen.

Dit waren de signalen die mijn lichaam aangaf voordat ik erachter kwam dat ik aan het opbranden was. En nog steeds ging ik door! Tot ik me op een dag op het werk zo slecht voelde en bijna flauwviel. Ik werd naar de eerste hulp gebracht en de dokter stelde me een aantal vragen en concludeerde dat ik opgebrand was. Ik dacht bij mezelf IK EEN BURN OUT???

In mijn volgende blog zal ik je meer vertellen over de stappen die ik na dit moment had ondernomen.

 

RSS
Follow by Email
Facebook
Google+
http://www.edith-moen.com/uncategorized/ik-een-burn-out">
Instagram

Delen

8 thoughts on “Ik een burn-out???

  1. Super dapper om je verhaal te delen! Mooi geschreven, transparant en ik denk (sommige punten) heel herkenbaar voor velen. Ga zo door je bent een inspiratie voor velen! XXX

  2. Moen, gefeliciteerd met de livegang van jouw blog! Ik wil allereerst zeggen hoe trots ik op jou ben. Van dichtbij heb ik meegemaakt hoe je door een moeilijke fase bent geweest en daar Godzijdank sterker bent uitgekomen. Ik weet dat je hiermee anderen zult inspireren en motiveren, zoals je dat ook bij mij hebt gedaan en nog steeds doet. Ik houd ontzettend veel van je….and remember Moen, through it all just be you, because you are more than enough! xxx Hubby!

  3. Gefeliciteerd met je blog Edith..
    Wat een diepgaand verhaal..maar wel mooi dat dat je ermee naar buiten komt en zodoende anderen te stimuleren om rustig te doen…vaker nee te zeggen…en vooral voor zichzelf op te komen…soms moet je gewoon alles laten voor wat het is en aan je zelf denken…dat je dit met de wereld kan delen laat alleen maar zien dat je een krachtige vrouw bent..ik wens je succes en al het beste met deze nieuwe uitdaging…power

  4. Wat een moedig en eerlijk verhaal lieve Edith! Jij hebt van een moeilijke periode een levensles gemaakt die je weer in je kracht heeft doen staan. Ben zó blij voor jou dat je jezelf terug hebt gevonden en trots dat je bereidt bent anderen met je verhaal te helpen! Go girl!!!👉💃🏽💋❤️💋 Mira

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *